Villa Nouvelle Vague
Een sereen toevluchtsoord aan de kust.
Gelegen op een hoekperceel aan de rand van een beschermd duinengebied in Oostduinkerke, is Villa Nouvelle Vague door architect Magalie Munters opgevat als een gebeeldhouwd volume, gevormd door terrein, wind en licht.
Het volume versmalt naar de achterzijde van het perceel, waardoor de woning zich vrij in haar omgeving kan nestelen en er een ruime tuin ontstaat. Deze subtiele geometrie laat bovendien toe dat zonlicht zowel de zuidelijke als de westelijke gevel bereikt, waardoor het gebouw de hele dag door in het licht wordt gehuld.
Aan de straatzijde fungeert de gebogen gevel als een beschermende schil. De horizontale textuur roept het beeld op van zand bij laagtij, alsof het beton eerder gesedimenteerd dan gegoten is. Aan de zuidzijde kadert een diepe horizontale insnijding het landschap, via massa en schaduw eerder dan via transparantie.
De woning is deels in de grond verankerd en lijkt eerder uit de duin te zijn gesneden dan erop geplaatst. Het hellende dak vloeit voort uit de interne ruimtelijke condities: het stijgt boven de leefruimte en daalt naar meer intieme zones.
Binnen zet beton zich voort als ruimtelijke materie. Trap, badkamers, keuken en ingebouwde zitmeubelen zijn opgevat als monolithische elementen binnen de massa. Met kalk gewassen oppervlakken en gezandstraalde eikenhouten meubels verzachten de minerale aanwezigheid, terwijl de materiële helderheid behouden blijft.
Het ruimtelijk concept en de structurele logica werden gelijktijdig ontwikkeld, wat resulteert in een monolithische constructie waarin de bouwmethode onzichtbaar blijft.
